Feed

21 DE FEBREIRO, DÍA INTERNACIONAL DA LINGUA MATERNA

Posted on Febreiro 20th, 2013 in Entrevistas,Xente interesante by ENDL

Clicando na imaxe (vía O forxador de versos), podedes ler unha interesantísima entrevista (publicada en Praza Pública), a Itziar Idiázabal, catedrática do Departamento de Lingüística e Estudos Vascos da Universidade do País Vasco (UPV).

XABIER P. DOCAMPO: “AS NOSAS VIDAS SON UN RELATO”

Posted on Abril 22nd, 2012 in Entrevistas,Hoxe visítanos... by ENDL

O mércores 28 do marzo o escritor Xabier P. Docampo visitou o Castro Alobre para conversar co alumnado de 1º ESO sobre o libro que leron na 2ª avaliación: O pazo baleiro. Aínda que o motivo da visita era este, ao final a charla do autor, dado o gran conversador que é, acabou converténdose nunha reflexión conxunta sobre o necesaria que é a literatura nas nosas vidas. Docampo fíxolles ver os aos mozos e mozas alí presentes que os seres humanos necesitamos comunicarnos, contar o que nos pasa, e no momento en que nos convertemos en narradores do que vemos ou protagonizamos, aí xa está a abrollar a literatura.

Horas e horas poderían pasar falando e falando, pero tocou o timbre e houbo que dar por rematada a sesión. Con todo, aínda lle roubamos a Xabier uns minutos máis para podervos ofrecer a todos os que non puidestes asistir a esa charla unha fantástica entrevista elaborada por catro das rapazas do noso Equipo: Paula Cobo, Nahima Garrido, Laura Redondo e Loaira Santos (parabéns, mozas, excelente traballo!). Aí vos vai, co desexo de que vos guste.

CONVERSAMOS CON XABIER P. DOCAMPO: “ESCRIBO EN GALEGO PORQUE SON GALEGO”

-Ímoslle facer unha pregunta que nos ten intrigados a todos: o P. do seu nome, de onde vén?

É o meu primero apelido: Ponte. Que non o use como escritor ten relación co meu fillo cando era máis pequeno, porque lle daba vergoña que o relacionaran comigo; cando dicía o seu apelido “Ponte” preguntábanlle por min.

 -Por que decidiu escribir en galego?

Se eu fose inglés non me preguntariades iso, por que escribo en inglés. Escribo en galego porque son galego.

 -Nunca pensou en escribir en castelán?

Non. Escribo e publico en Galicia, por iso o fago en galego. Outra cousa é que teña obras traducidas a outras linguas, entre elas o castelán.

 -De pequeno gustáballe a literatura, ou nunca pensou en ser escritor?

Pequeno aínda sigo sendo  (entre risas). Descubrín a literatura ós oito anos e aí decidín ser escritor. O meu pai era un magnífico narrador. Á miña nai gustábanlle as poesías, ainda que só foi dous anos a escola e é costureira. De todas maneiras, só me sinto escritor cando escribo.

 -Por que decidiu dedicarse a isto?

Veu así, non o decidín. Nunca me interesou moito o de publicar. Estou máis orgulloso dos libros que lin que dos libros que escribín.

 -Como foron os seus comezos?

Empecei a andar ós trece meses, creo  (dío con ton irónico). Son cousas que foron ocorrendo ó longo da miña vida. Comecei a facer teatro e cousas así, polo tanto, non sei cando empecei exactamente. Gustaríame saber, iso si, cando terminarei.

 -Cal foi o primero libro que escribiu? Custoulle moito? A que idade o escribiu?

O misterio das badaladas foi o primeiro libro que publiquei. Non me custou, por desgraza foi moi fácil; vendín máis de 100.000 exemplares. Xa non era novo, tiña eu 37 ou 38 anos. Xa levaba tempo escribindo, pero nunca me interesara excesivamente o de publicar

 -Inspírase nalgún aspecto da súa vida para crear os personaxes e as historias?

Nada sae da nada. Todo sae da miña vida pero non sei identificar sempre cada unha das persoas que me inspiran. Non podes facer un burro con ás se non sabes o que é un burro nin o que é a facultade de voar.

 -Cal é o libro que máis lle gustou escribir? E o que máis lle custou?

Non sei. En todos os colexios me preguntan iso pero eu nunca souben contestar. O que máis me custou foi o que estou escribindo agora, sen dúbida.

 -Cal é o seu autor e libro favorito?

Iso é moi difícil de contestar, non hai un só. Pero sen dúbida para min o autor máis completo é Álvaro Cunqueiro; abrangueu todos os xéneros maxistralmente, gústame moito toda a súa obra. En canto aos libros,  o que máis me marcou foi A illa do tesouro de Stevenson: ensinoume cousas sobre min que nin eu mesmo sabía.

 O 27 de marzo fomos ao Museo Provincial de Lugo e, para facer unha actividade alí, tivemos que ler os Contos do Museo. Vostede escribiu o primero relato, titulado Visita nocturna.

-Visitou algunha vez o museo de Lugo?

Si, claro; moitas veces. Pero a última vez visiteino máis a fondo para poder facer o relato.

 -Que foi o que máis lle gustou?

Aquela escultura de Asorey que aparece no conto, que está no vestíbulo da primeira planta.

 -Que foi no que se inspirou para facer o relato?

No percorrido que fixen polo museo e que tiña ganas de facer un conto de misterio.

 -E agora querémoslle facer unha última pregunta; nestes tempos de crise, como ve o futuro da literatura galega?

De verdade, estou convencido disto: unha das mellores maneiras de saír da crise é o camiño da cultura.

 

        O escritor coas reporteiras

O FANTÁSTICO UNIVERSO DO CÓMIC

Posted on Marzo 29th, 2012 in Entrevistas,Hoxe visítanos...,Obradoiros by ENDL

Cando neste segundo trimestre lles dixemos aos de 2º ESO que ían recibir unha “clase” especial no salón de actos, todos pensaron: “Máis clases? De que? De Matemáticas, Historia, Galego ou outra cousa chunga? Pois que sorte!”.

Pero as súas caras e o seu entusiasmo mudaron enseguidiña ao saberen que quen nos visitaba era  Abraham Carreiro e que o que ían aprender con el  serían fantásticas técnicas para crear os seus propios cómics. 

 Así pois, o salón de actos converteuse nun gran obradoiro de banda deseñada no que os rapaces e rapazas puideron recibir a axuda e os consellos do ilustrador vigués, poñendo en práctica algunhas das principais estratexias e trucos para expresar as emocións dos personaxes, centrar a atención nun punto concreto da viñeta, etc.

E xa que nos veu visitar, quixemos aproveitar a ocasión para lle facer unha pequena entrevista e coñecelo un pouquichiño máis. Dúas das intrépidas reporteiras do noso Equipo, Paula Fernández e Antía Miguéns, conversaron con Abraham preguntándolle por distintos aspectos da súa faceta profesional. Velaquí tedes o resultado. Desexamos que vos guste.

ABRAHAM CARREIRO: “Na banda deseñada galega hai grandes creadores”

REPORTEIRAS: Lembras en que momento te interesaches polo cómic?

ABRAHAM: Desde ben pequeno son lector de cómic; por outra parte, sempre me gustou debuxar, xa facía traballos no instituto… A ilustración foi algo que me chamou sempre.

REPORTEIRAS: Cres que tivo algo que ver o teu pai nesa afección?

ABRAHAM: Directamente non, indirectamente si. Quero dicir que el nunca me enfocou cara a iso, saíu de min. Pero claro está que velo a el traballar na casa, os seus debuxos… iso influíu bastante.

REPORTEIRAS: O cómic xa che gustaba desde pequeno pero… Por que o cómic como saída profesional?

ABRAHAM: Pois, primeiro, por iso, porque sempre me gustou; e segundo, porque a ilustración e o cómic permítenme expresar as miñas ideas en papel: poder debuxar o que pensas e como queiras é o que máis me fascina deste traballo. 

REPORTEIRAS: Que cómics e autores de banda deseñada están entre os teus favoritos?

ABRAHAM: Os cómics que eu lía creo que aínda vos gustan agora: Asterix, Tintín, Lucky Luck…; e autores que admire, pois Robert Crumb, Moebius, Reimundo Patiño…

 REPORTEIRAS: Tes algún proxecto en mente ou estás traballando en algo neste momento?

ABRAHAM: Si, proxectos teño moitos. Agora mesmo traballo na elaboración dunhas mascotas para unha exposición e o que me ten máis ocupado é a segunda parte de Xoeliki.

REPORTEIRAS: Neste contexto de crise, como ves a situación da banda deseñada galega?

ABRAHAM: Pois artisticamente, en canto a creadores, francamente ben; economicamente, mal, como a edición de calquera libro neste momento. Pero creo que a situación é complicada en case todos os  sectores profesionais a día de hoxe.

REPORTEIRAS: Xa para rematar, por que o galego como idioma dos teus cómics?

ABRAHAM: Iso é evidente: porque é o meu idioma, no que me expreso e falo, e porque é tan válido coma calquera outro.

        Antía e Paula con Abraham

        Antía e Paula con Abraham

Entrevista a Manuel Núñez Singala

Posted on Decembro 8th, 2011 in Entrevistas,Hoxe visítanos... by bacharelato

 “As linguas suman: non estamos obrigados a escoller unha ou outra”

O pasado martes, 29 de novembro, visitounos o escritor Manuel Núñez Singala para nos falar do seu último libro, Menú de enganos. Os do ENDL quixemos aproveitar a ocasión para lle facer unhas preguntas sobre a súa outra faceta profesional como coordinador do Servizo de Normalización Lingüística da USC. Este foi o resultado, oxalá vos guste.

  • Vostede é o coordinador do Servizo de Normalización Lingüística da Universidade de Santiago. Que foi o que o impulsou a tomar a decisión de dirixir este grupo?

A preocupación pola lingua; é un traballo  interesante e duro, xa que non son bos tempos para o noso idioma. Hai máis interese case en derrubalo que en que  permaneza. Todos nos alporizariamos se demolesen a catedral de Santiago para facer un aparcadoiro e, en cambio, quedamos parados ou non somos conscientes do que está a pasar coa nosa lingua. Eu creo que, para concienciarnos, bastaría con imaxinar por un momento unha Galicia na que ninguén falase galego…

  • Que é o que menos lle gusta deste traballo?

A parte burocrática. Ter que pedir permisos ou axudas  para poder levalo a cabo; isto dános capacidade limitada para facer as cousas.

  • Ocúpalle moito tempo o ser escritor e director do Servizo de Normalización ao mesmo tempo?

Non vivo de escribir, paréceme moi difícil vivir só diso, en realidade é algo que me dá un plus. Ademais, escribir libros pódeme levar meses,  tómoo con calma. Se tivese que escribir por obriga acabaríao deixando.

  • Pretende vostede seguir dirixindo o Servizo de Normalización durante moito tempo?

Non sei, unha cousa que penso que deberiamos facer é cambiar de traballo cada dez ou quince anos para non convertelo nunha rutina, aínda que non é fácil cambiar de traballo na actualidade porque a situación económica non facilita este desexo. No mesmo oficio  pasado un tempo semella que xa non tes retos. Se sempre vas ao cole polo mesmo camiño e un día vas por outro lugar fíxaste máis por onde vas. Cambiando de traballo adquires contactos e é estimulante.

Presenteime hai uns anos a un posto en París que promovía o multilingüismo. Suaba pensando niso porque tería que mudarme se mo deran, pero insisto en que é estimulante.

Con todo, no meu traballo dáse a parte boa de que temos sempre dous ou tres estudantes colaborando con nós, veñen con ganas e entusiasmo e axudan a non converternos en funcionarios cunha rutina.

  • Como é a situación do galego dentro da Universidade de Santiago?

Non é mala, na universidade de Santiago a nivel administrativo (escrito) faise practicamente todo en galego. Hai tres colectivos: os profesores, os alumnos e o persoal da administración e servizos, no que o galego está ao 100%.

Nas clases hai moitas diferenzas á hora de falar galego, varía dende un 7% ata un 80%. Por exemplo, na Facultade de Farmacia úsase moi pouco o galego, pero en cambio úsase moitísimo na de Ciencias da Información.

Cando eu cheguei a cantidade de galegofalantes global na Universidade era dun 18%, agora xa está nun 30%. É difícil que haxa moito máis porque tamén vén xente doutros países cunha competencia lingüística moi baixa. Penso que o dos Erasmus está ben para coñecer xente e outros países, pero non para sacar unha carreira.

  • Que ideas nos pode dar para preparar as actividades de dinamización do galego no noso centro?

É moi difícil, a primeira regra é o coñecemento da realidade e eu descoñézoa; se non tivésedes nada analizado neste sentido, habería que facer un estudo sociolingüístico.

Si é certo que unha cousa está clara: quen manda son os profesores e a súa lingua é determinante. Algúns teñen unha obrigada, e hai que recordárllelo amablemente, as medidas de presión non serven para nada.

Pero tería que coñecer máis o centro  para poder axudar. Na Universidade facemos unha planificación.

  • Gústalle dar este tipo de charlas nos institutos?

Si, moito, pásoo moi ben; é difícil ter sempre opinións sinceras e os rapaces transmitides máis o que pensades, sodes espontáneos e directos e iso é moi valioso.

Campaña elaborada por Manuel Núñez Singala e Manuel Bermúdez Blanco

AÍD: “Hai cousas que non teñen tradución”

Posted on Abril 23rd, 2011 in Celebracións,Entrevistas,Hoxe visítanos...,Obradoiros by ENDL

 

O mércores, 13 de abril, día das Letras no Alobre, os amantes do rap e o hip hop estivemos de sorte, pois puidemos gozar da visita ao Centro da rapeira viguesa AÍD, xunto con dous colaboradores seus, para impartiren uns interesantísimos Obradoiros de Rimas, Grafiti e Breakdance. E todo, por suposto, en galego.

E é que esta moza promete: estudante de Telecomunicacións na Universidade de Vigo, locutora e guionista de radio, colaboradora de televisión, mc, gañadora xa de varios premios… (Clica aquí para saber máis, que nos cansamos de escribir). Non para!

Ademais de gozarmos do seu talento creador no Obradoiro de Rimas, non quixemos desaproveitar a ocasión de poder charlar un anaquiño con ela para coñecela mellor (e comprobamos que é un encanto de muller). Dúas intrépidas reporteiras de 3º ESO A , Katia e Rocío, puxéronse mans á obra e argallaron unha moi boa entrevista (parabéns, mozas!) da que vos reproducimos algunhas das preguntas e respostas máis interesantes.

 

ENTREVISTA A AÍD: “somos máis do que pintamos, é que temos un aquel…”.  Ai non!

Por Katia López e Rocío Nieto (en exclusiva para A voz do Alobre).

 

REPORTEIRAS: Cando empezaches a compoñer?

AÍD: Aproximadamente no 2003 ou 2004, aos 13 ou 14 anos. Gustábame escribir poesía xa de sempre e despois sentín o rap: o rap é como a poesía pero podes dicir máis, podes expresar moito mellor o que sentes.

REPORTEIRAS: Como te deches a coñecer? Non debe ser fácil…

AÍD: Grazas a Internet, especialmente en myspace. A rede hoxe axuda moitísimo.

REPORTEIRAS: Atopaches dificultades como mc por ser muller?

AÍD: Non. No mundo do rap, por sorte, non existe ese tipo de discriminación. Atopei moitas máis dificultades pola miña idade: ser moi nova ás veces fai que non te tomen sempre en serio. Pero cando ven que o teu traballo é bo e que gusta todo cambia.

REPORTEIRAS: Empezaches a escribir en galego xa desde o principio ou como foi?

AÍD: Non. Empecei en castelán, ata que fixen “Ai non”. Eu na casa coa familia sempre falei galego e cos meus amigos na Universidade tamén (na Universidade fálase moito galego). Todo na miña vida era en galego agás o rap, porque os meus colegas dese mundo falaban castelán e porque estaba afeita a que esa música fose en castelán. Pero despois, ao comezar a colaborar na radio, afíxenme a falar do rap en galego e iso, queiras ou non, xa che crea unha atmosfera dentro… iso axudoume a ver que o rap podía ser en galego. Déuseme un día por empezar a escribir e vin que o galego é “guai” para o rap.

REPORTEIRAS: Poderiamos dicir que esa é a túa mensaxe para a xente nova: que o rap pode ser en galego e que o galego pode ser tamén para cousas “guais”…

AÍD: Si, esa pode ser a mensaxe.

REPORTEIRAS: E agora, en que idioma te sentes máis cómoda compoñendo?

AÍD: A min encantaríame compoñer en moitos idiomas, por exemplo, gustaríame chegar a dominar o inglés para utilizalo tamén. Pero sen dúbida o idioma no que me sinto máis cómoda compoñendo, creando, é o galego.

REPORTEIRAS: Por que?

AÍD: Pois porque para o rap é máis flexivo, máis intimista, ten máis verbas, podes escoller máis.

REPORTEIRAS: E xa para rematar, poderíasnos explicar qué queres dicir en “Ai non” con iso de que “Eu non teño flow, o que teño é xeito”?

AÍD: Pois supoño que é unha maneira de reivindicar que hai verbas de aquí que se poden usar no rap. O “flow” é a fluidez, o estilo; ou sexa, o xeito. Pero hai cousas que non se poden traducir, hai palabras no galego que son intraducibles. Realmente non é o mesmo o xeito que o estilo, ten outras connotacións. En resumo: é unha forma de dicir que hai palabras de aquí que expresan iso e moito máis.

AÍD coas reporteiras

AI NON