Feed

AÍD: “Hai cousas que non teñen tradución”

Posted on Abril 23rd, 2011 in Celebracións,Entrevistas,Hoxe visítanos...,Obradoiros by ENDL

 

O mércores, 13 de abril, día das Letras no Alobre, os amantes do rap e o hip hop estivemos de sorte, pois puidemos gozar da visita ao Centro da rapeira viguesa AÍD, xunto con dous colaboradores seus, para impartiren uns interesantísimos Obradoiros de Rimas, Grafiti e Breakdance. E todo, por suposto, en galego.

E é que esta moza promete: estudante de Telecomunicacións na Universidade de Vigo, locutora e guionista de radio, colaboradora de televisión, mc, gañadora xa de varios premios… (Clica aquí para saber máis, que nos cansamos de escribir). Non para!

Ademais de gozarmos do seu talento creador no Obradoiro de Rimas, non quixemos desaproveitar a ocasión de poder charlar un anaquiño con ela para coñecela mellor (e comprobamos que é un encanto de muller). Dúas intrépidas reporteiras de 3º ESO A , Katia e Rocío, puxéronse mans á obra e argallaron unha moi boa entrevista (parabéns, mozas!) da que vos reproducimos algunhas das preguntas e respostas máis interesantes.

 

ENTREVISTA A AÍD: “somos máis do que pintamos, é que temos un aquel…”.  Ai non!

Por Katia López e Rocío Nieto (en exclusiva para A voz do Alobre).

 

REPORTEIRAS: Cando empezaches a compoñer?

AÍD: Aproximadamente no 2003 ou 2004, aos 13 ou 14 anos. Gustábame escribir poesía xa de sempre e despois sentín o rap: o rap é como a poesía pero podes dicir máis, podes expresar moito mellor o que sentes.

REPORTEIRAS: Como te deches a coñecer? Non debe ser fácil…

AÍD: Grazas a Internet, especialmente en myspace. A rede hoxe axuda moitísimo.

REPORTEIRAS: Atopaches dificultades como mc por ser muller?

AÍD: Non. No mundo do rap, por sorte, non existe ese tipo de discriminación. Atopei moitas máis dificultades pola miña idade: ser moi nova ás veces fai que non te tomen sempre en serio. Pero cando ven que o teu traballo é bo e que gusta todo cambia.

REPORTEIRAS: Empezaches a escribir en galego xa desde o principio ou como foi?

AÍD: Non. Empecei en castelán, ata que fixen “Ai non”. Eu na casa coa familia sempre falei galego e cos meus amigos na Universidade tamén (na Universidade fálase moito galego). Todo na miña vida era en galego agás o rap, porque os meus colegas dese mundo falaban castelán e porque estaba afeita a que esa música fose en castelán. Pero despois, ao comezar a colaborar na radio, afíxenme a falar do rap en galego e iso, queiras ou non, xa che crea unha atmosfera dentro… iso axudoume a ver que o rap podía ser en galego. Déuseme un día por empezar a escribir e vin que o galego é “guai” para o rap.

REPORTEIRAS: Poderiamos dicir que esa é a túa mensaxe para a xente nova: que o rap pode ser en galego e que o galego pode ser tamén para cousas “guais”…

AÍD: Si, esa pode ser a mensaxe.

REPORTEIRAS: E agora, en que idioma te sentes máis cómoda compoñendo?

AÍD: A min encantaríame compoñer en moitos idiomas, por exemplo, gustaríame chegar a dominar o inglés para utilizalo tamén. Pero sen dúbida o idioma no que me sinto máis cómoda compoñendo, creando, é o galego.

REPORTEIRAS: Por que?

AÍD: Pois porque para o rap é máis flexivo, máis intimista, ten máis verbas, podes escoller máis.

REPORTEIRAS: E xa para rematar, poderíasnos explicar qué queres dicir en “Ai non” con iso de que “Eu non teño flow, o que teño é xeito”?

AÍD: Pois supoño que é unha maneira de reivindicar que hai verbas de aquí que se poden usar no rap. O “flow” é a fluidez, o estilo; ou sexa, o xeito. Pero hai cousas que non se poden traducir, hai palabras no galego que son intraducibles. Realmente non é o mesmo o xeito que o estilo, ten outras connotacións. En resumo: é unha forma de dicir que hai palabras de aquí que expresan iso e moito máis.

AÍD coas reporteiras

AI NON

HOMENAXEAMOS A DOUS GRANDES NAS NOSAS LETRAS

Posted on Abril 22nd, 2011 in Celebracións,Homenaxes,Obradoiros by ENDL

Este curso 2010-11 nos tradicionais Murais literarios das Letras no Alobre quixemos render homenaxe a dous grandes da nosa Literatura: Álvaro Cunqueiro, no ano do Centenario do seu nacemento, e Lois Pereiro, a quen se dedica o Día das Letras Galegas.

Amosámosvos no blog os mellores murais (parabéns a todos os grupos e titores/as que os realizaron; son do melloriño) e mais o noso pequeno e agarimoso recordo destes dous xeniais intérpretes do mundo, dos soños e da vida:

Se o vello Sinbad volvese ás illas, Invitando á Xente de aquí e acolá a partillar esa viaxe de Días contados de paixón inerte e soños urxentes, Acharía no camiño o náufrago do amor e a enfermidade.

E xuntos, cuspindo verbas de furia necesaria, regalaríanlle á lingua mil primaveras máis.

Murais de Cunqueiro (clica nas imaxes para agrandalas)

 

Murais de Lois Pereiro (clica nas imaxes para agrandalas)

CAMISETAS CON MENSAXE (E VIAXEIRAS)

Posted on Abril 20th, 2011 in Celebracións,Obradoiros by ENDL

Este curso os do ENDL decidimos integrar o xa tradicional Obradoiro de Camisetas na celebración das Letras no Alobre. Nel participaron os alumnos e alumnas de 4º ESO A e B, acompañados das rapazas e rapaces franceses que viñeron de intercambio.  Seica os nosos visitantes o pasaron pipa e, como marchaban ao día seguinte, quixeron levar as camisetas consigo de recordo. Así que, apenas agardando o tempo xusto para que as “obras de arte” secasen no tendal improvisado para a ocasión, coma raios arramplaron con elas sen que puideramos tirar foto de todas. Mágoa! 

Mostrámosvos no blog os deseños dos máis lentos (ou dos que menos présa se deron, vaia, que tampouco é cuestión de ofender). Quédannos o consolo e o orgullo de mandarmos un anaquiño da nosa lingua á outra beira dos Pireneos… 

DE HOMES E GATOS: GAÑADORA DO CERTAME DE RELATOS

Posted on Abril 10th, 2011 in Concursos e certames by ENDL
 
Velaquí tendes o relato gañador do Certame de Relato Curto convocado conxuntamente pola ANPA, o Equipo da Biblioteca e mais o noso ENDL. A súa autora é Irene García Magaña, de 1º ESO, que nos presenta unha situación cotiá, pero desde unha perspectiva ben curiosa e divertida… Lede, lede, xa veredes.
 

Alumnas premiadas con representantes da ANPA, Biblioteca e o ENDL

Desde o ENDL dámosche, Irene, os nosos PARABÉNS! Desexamos que este premio te anime a seguir escribindo en galego, que o fas moi ben.
Aproveitamos, ademais, para felicitar a todos os que participastes no Certame cos vosos relatos en galego: nada máis e nada menos que o 75%!!!!!!!!!!!!! Que se prepare J.K. Rowling que o próximo Harry Potter será galego fixo! Segundo sinalou o xurado do Concurso, “moitos dos contos presentados posúen unha calidade altísima e iso fixo que a nosa decisión fose difícil, aínda que unánime ao final”.
Tamén vos informamos de que o Diario de Arousa publicou, na súa edición tanto dixital como en papel do venres 1 de abril, unha noticia sobre o evento (sentimos non poder colgar a ligazón á páxina do venres deste xornal, pois non ten hemeroteca; podedes ver a nova nos taboleiros da Biblioteca e Normalización). E é que no Castro Alobre somos xente importante e de primeira, con talento a esgalla!
RELATO GAÑADOR : por Irene García Magaña
O GATO
Día un:
Pasou diante do gato e saudouno. O gato botou a correr.
Día dous:
Pasou diante do gato e saudouno. O gato fuxiu e apartouse bastante.
Día tres:
Pasou diante do gato e saudouno. O gato fuxiu, pero no se apartou tanto.
Día catro:
Pasou diante do gato e saudouno. O gato mirouno sen moverse.
Día cinco:
Pasou diante do gato e saudouno. O gato miañoulle. Sorriu.
Día seis:
Pasou diante do gato e saudouno. O gato contestoulle: “Boas, cabaleiro”. O rapaz botou a correr berrando coma un louco.
Día sete:
Non pasou diante do gato (e non o saudou). “Vaia humano máis estraño”, pensou o gato.
“Haiche de todo nesta vida…”

VISITA AO PARAÍSO: COÑECEMOS CORTEGADA

Posted on Abril 2nd, 2011 in Saídas culturais by ENDL
Vista desde a illa

DIARIO DA VIAXE

O día 24 de marzo os de 1º ESO B saímos visitar a illa de Cortegada.

Saímos á 11.15 h. do Castro Alobre, pasamos por diante do Concello e atravesamos Carril polo paseo da praia.

Cando chegamos ao porto separáronnos en dous grupos, pois non había dous barcos. Así que un grupo foi na lancha mentres o outro agardaba no parque a que viñeran a buscalos.

Xoubiñas na lancha

Chegada do segundo grupo

Cando o segundo grupo chegou á illa xuntámonos todos para iniciar a visita. Como ía moita calor deixamos as chaquetas nun cruceiro que alí había ao lado dunha casiña e, despois, comezamos a andar para coñecer Cortegada.

Seguimos un mapa que nos deu a nosa guía. Ao chegarmos ao segundo punto fixemos un xogo de orientación, un “xogo dos sentidos”. Consistiu en que a un de nós tapábannos os ollos e sentábannos no medio dun círculo formado por todos. Colocábannos ao lado unhas chaves e víñannolas sacar; e así, cos ollos vendados, tiñamos que escoitar e averiguar cara a onde marcharan as chaves. Todos acertamos.

Xogo dos sentidos

Ao acabar de facer o xogo das chaves fomos dar unha volta. A guía explicounos e puidemos ver que un tornado deitara varias árbores o ano pasado.

Árbores deitadas polo tornado

Continuamos o noso camiño moi atentos aos distintos cheiros que podiamos percibir. De feito soubemos que por onde nós estabamos a andar, pasaran non había moito algunhas cabras, xa que o cheiro era fedorento.

A continuación, a guía ensinounos un profundo e impresionante bosque de loureiros. Díxonos que era o máis grande de Europa.

Bosque de loureiros

 Tamén vimos que na parte da illa onde había eucaliptos (que proveñen de Australia) o chan era marrón, apenas medraba vexetación. En cambio, cando pasamos por un bosque de árbores autóctonas (carballos, piñeiros e castiñeiros) o chan era dun verde espectacular. Parecía de conto. Alí vimos tamén algúns niños e unha casa feita por un peto (paxaro carpinteiro).

Ao ir máis adiante a guía explicounos a historia do “Carballo Comepedras”: hai moitos anos un carballo era moi feliz porque os nenos que habitaban a illa xogaban ao seu arredor. Pero cando os nenos tiveron que marchar a árbore púxose moi triste e cada día, completamente soa, acompañada unicamente polas pedras das corredoiras, choraba máis e máis. Entón as pedras, xa fartas, decidiron facer algo. Fóronse achegando a el e, así, o carballo foinas comendo. De aí o nome “Comepedras”.

Carballo Comepedras

Despois de escoitar a historia da árbore que comía pedras seguimos a nosa visita guiada por Cortegada, que nos levou ata unhas ruínas de cando a illa estaba habitada. A guía explicounos que os habitantes da illa tiveran que abandonala cando o rei Alfonso XIII decidira instalar alí a súa residencia de verán. Finalmente non o fixo e Cortegada pasou ao patrimonio de Juan de Borbón, quen a vendeu a unha sociedade que pretendía construír nela unha urbanización de luxo cunha ponte para se comunicar con terra firme. Pero a xente non quería e houbo moitas protestas. Xuntos conseguiron que o arquipélago de Cortegada pasase a formar parte do Parque Nacional das Illas Atlánticas de Galicia.

Ruínas das casas

Despois de contarnos a historia da illa dirixímonos ata a praia, onde tivemos uns minutos para andar por onde quixeramos. Fixemos unha foto todos xuntos e, finalmente, as lanchas leváronnos de volta ata Carril.

Foto de grupo no cruceiro

Diario feito por:

Alberto Barral, Óscar Jabois, Adriana Beade, Rosa Luna, Alma Alcaine e Naomi Rodríguez.